۩۩ نمایش همچنان ادامه دارد ۩۩

  سهمم از عشق از این دردسر وامانده     

 رد پایست که بر ساحل شب جا مانده

 دست کم کاش به پابوسی باران می رفت 

 این نم اشک که در حسرت دریا مانده

شور شبگردی باران وشب و شیدایی        

 ذره ای زان همه در ذهن تو آیا مانده

 در هیا بانگ هوس های دروغین؟           

 بانو کلبه عشق در این دهکده بر پا مانده ...

 این حوالی همه از قصه ما بو بردند        

 سهمم از عشق دلی بود که رسوا مانده

دلم گرفته زين هواي گرفته تر ، گلويم را سخت مي فشارد دستان اين نامردان كه صورتك دين بر چهره دارند ...اينان نور را تقسيم كرده اند ميان خود ، و تاريكي را بخشيده اند به ما ...دردي دارم به سوزناكي داستان تمام ما غير آنها ...دلم پر از حرف هايي است که جوابش سرب سوزان است در اين آبادي ،‌آخر اين آبادي ما محصول تمام مزرعه هايش درد است و مبلغ محصول هر سال سيلي ارباب است به رعيت ...رعيت گري سرنوشت ماست و سود تمامي لذت ها سهم اربابان گرگ صفت در پوست گوسفند.و آنقدر عرصه را بر ما تنگ كرده اند اين اربابان كه، سهم ما از دنيا شد همين صفحه مجازي، كه فردايي ديگر در حالي که تنهاترین تنها را هم كنج زندان آبادي در شكنجه مي بینی .......

آدم برفي با نور خورشيد خانوم چشماشو باز کرداين اولين باري بود که اونو مي ديدآخه بچه ها تازه ديشب ساخته بودنش اون قدر اون جا موند و به خورشيد نگاه کرد تا يواش يواش آب شد و ديگه هيچي ازش نموندولي هيچوقت ,هيچ کس نفهميد که آدم برفي از گرماي آفتاب آب نشد,بلکه از شرم وجود خودش آب شداز شرم اينکه خورشيد بدون هيچ توقعي با تمام وجود با تمام عشقش به اون تابيده ولي آدم برفي هيچ کاري نمي تونست در برابر عشقه پاکه اون انجام بده حالا من و تو که هر روز خورشيدو هزاران آدم مثل خورشيدو کنارمون داريم و از لطف هاشونم خبر داريم چرااااااااااااااااا قدر اين روزا رو نمي دونيم!؟؟؟