سهمم از عشق از این دردسر وامانده
رد پایست که بر ساحل شب جا مانده
دست کم کاش به پابوسی باران می رفت
این نم اشک که در حسرت دریا مانده
شور شبگردی باران وشب و شیدایی
ذره ای زان همه در ذهن تو آیا مانده
در هیا بانگ هوس های دروغین؟
بانو کلبه عشق در این دهکده بر پا مانده ...
این حوالی همه از قصه ما بو بردند
سهمم از عشق دلی بود که رسوا مانده
زمانی که انسانی میمیرد:
جزئی از جهان را می کشد.
اینها مرگهایی رنگ باخته اندکه، آدمی به غلط زندگی می نامد.
دیگر تاب نظاره این همه در من نیست.
آیا پادشاه رستگاری ، توان بردن مرا به خانه ندارد؟
کاش گاهی در مسیر زندگی باری از دوش نگاهی کم کنیم . فاصله های میان خویش را با خطوط دوستی مبهم کنیم . کاش با حرفی که چندان سبز نیست . قلبهای نقره ای را نشکنیم ....
مهم نیست گودال آبی کوچک یا دریای بی کران باشی ،زلال باشی آسمان در توست ... علیرضا خان ، دوست عزیز ، کدامین شاخه گل را به خاطر تولدت تقدیمت کنم که وجود ت عطر تمامی گلهاست ... تولدت مبارک
سیمین ۱۸/۵/۸۵
پدر چه واژه آشنایی و چقدر غریب با ما
پدر موجود زحمت کشی که تمامه توان و هم و غم خود را صرف آسایش خانه خا نواده می کنه
اما همیشه محکومه ، محکومه به ظالم بودن محکومه به بی خیالی بی احساسی .
من یه پسرم و یه روزی یه پدر خواهم شد وقتی خودم با پدرم بیگانه ام چطوری می تونم در آینده از فرزندان خودم انتظار داشته باشم که منو بفهمن و درک کنن چرا باید یه روز از سال فقط روز پدر باشه و یادمون بیوفته که این موجودنازنین کنار ما زندگی میکنه . چرا باید حتما مناسبت روز پدر باشه تا یادمون بیوفته که یه کسی هست که آسایش و راحتی رو یک عمر به خودش حروم کرده تا ما آسایش داشته باشیم پس تا این گوهر رو کنارمون داریم قدرش رو بدونیم نه یک روز سال تمامه سال قدر دان زحماتش باشیم چون ممکنه دیگه فردا دیر باشه.
کاش می تونستم جمله ای پیدا کنم که در خورت باشه اما هنوز بشر جمله ای برای قدر دانی از زحماتت پیدا نکرده فقط می تونم بگم پدر روزت مبارک .
پدر خونه پدر جونه پدر دینه و ایمونه
دلم گرفته زين هواي گرفته تر ، گلويم را سخت مي فشارد دستان اين نامردان كه صورتك دين بر چهره دارند ...اينان نور را تقسيم كرده اند ميان خود ، و تاريكي را بخشيده اند به ما ...دردي دارم به سوزناكي داستان تمام ما غير آنها ...دلم پر از حرف هايي است که جوابش سرب سوزان است در اين آبادي ،آخر اين آبادي ما محصول تمام مزرعه هايش درد است و مبلغ محصول هر سال سيلي ارباب است به رعيت ...رعيت گري سرنوشت ماست و سود تمامي لذت ها سهم اربابان گرگ صفت در پوست گوسفند.و آنقدر عرصه را بر ما تنگ كرده اند اين اربابان كه، سهم ما از دنيا شد همين صفحه مجازي، كه فردايي ديگر در حالي که تنهاترین تنها را هم كنج زندان آبادي در شكنجه مي بینی .......
توي آسمون دنيا هر كسي ستاره داره
چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره
واسه من ، تنهايي درده
درد هيچكس رو نداشتن
هر گل پژمرده اي رو تو كوير سينه كاشتن
ديگه باور كردم اين رو كه بايد تنها بمونم
تا دم لحظه مردن شعر تنهايي بخونم
اگر بیهوده زیباست شب ،
برای که زیباست شب ، برای چه زیباست شب ؟
هی فلانی زندگی شاید همین است !... ولی آندم که نیکی و بدی را گاه پیکار است فرو رفتن به کام مرگ شیرین است
